مقاومت بدن در برابر پیری از 65 سالگی!
پژوهشهای جدید در دانشگاه استنفورد نشان میدهند که حدود سن ۶۵ سالگی، بدن انسان به نقطهای بحرانی میرسد؛ جایی که توانایی طبیعی در حذف سلولهای پیر بهشدت کاهش مییابد. این سلولها مثل ماشینهای خاموشی هستند که هنوز در بافتها باقی ماندهاند و با ترشح مواد التهابی، روند فرسایش بدن را سرعت میبخشند.
تا پیش از این سن، سیستم ایمنی — بهویژه سلولهای NK و ماکروفاژها — مثل یک تیم نظافتچی شبانه سلولهای معیوب را شناسایی و پاکسازی میکردند، اما با بالا رفتن سن، قدرت این سلولها افت میکند. نتیجه این ضعف، تجمع سلولهای پیر در بافتهایی مانند عضله، پوست و مغز است که باعث فعال شدن التهاب مزمن و بروز بیماریهایی مانند آلزایمر و نارسایی قلبی میشود.
دانشمندان حالا معتقدند ۶۵ سالگی همان مرز مقاومت بدن در برابر پیری است؛ در مرز این سن وقتی سلولی در بدن آسیب میبینه یا DNAش تخریب میشه، معمولاً یا به مرگ خودخواسته سلولی (apoptosis) دچار میشه یا با تقسیم و بازسازی ترمیم میشه. ولی بعضی از سلولها نه میمیرن و نه درست کار میکنن؛ در عوض وارد یه وضعیت بینابینی میشن که بهش میگیم پیری سلولی یا senescence. این سلولها مثل «زامبیها» زنده میمونن، ولی دیگه کار مفید انجام نمیدن — حتی بدتر، شروع میکنن به ترشح مواد سمی و التهابی (مجموعهای به نام SASP – Senescence-Associated Secretory Phenotype) که سلولهای سالم اطرافشون رو هم تخریب میکنه.
مراقبت پزشکی مستمر
در مراکز تخصصی مانند «مرکز توانبخشی و مراقبتی شبانه روزی سالمندان اهورا مهر»، حضور پزشک مقیم و پرستاران آموزشدیده باعث میشود که هرگونه تغییر در وضعیت جسمی سالمند بهسرعت تشخیص داده شود. این مراقبت دائمی از بروز بحرانهای ناگهانی جلوگیری کرده و روند درمان را تسهیل میکند.
منبع: تک میز
