ترکیب ویتامین دی و منیزیم از مرگ سلول های مغزی جلوگیری می کند

در سالهای اخیر، ترکیب ویتامین D و منیزیم توجه پژوهشگران علوم اعصاب را به خود جلب کرده است؛ نه فقط بهعنوان مکملهای معمولی، بلکه بهعنوان یک سپر محافظتی احتمالی برای سلولهای مغز. ویتامین D تنها برای سلامت استخوانها نیست. این ویتامین در مغز نقش تنظیمکننده ژنهایی را دارد که به بقا، رشد و ترمیم نورونها کمک میکنند. تحقیقات نشان دادهاند کمبود ویتامین D میتواند با افزایش التهاب عصبی و فعال شدن مسیرهای «مرگ برنامهریزیشده سلولی» همراه باشد؛ فرآیندی که در بیماریهایی مانند آلزایمر هم دیده میشود.
در کنار آن، منیزیم نقش یک تنظیمکننده کلیدی را ایفا میکند. این ماده معدنی با کنترل فعالیت برخی گیرندههای تحریکی مغز، از حالتی به نام «تحریکپذیری سمی» جلوگیری میکند؛ وضعیتی که در آن نورونها بهدلیل تحریک بیشازحد آسیب میبینند یا از بین میروند. نکته مهمتر اینکه منیزیم برای فعال شدن ویتامین D در بدن ضروری است. به بیان ساده، اگر منیزیم کافی نباشد، ویتامین D هم نمیتواند عملکرد محافظتی کامل خود را نشان دهد. این همکاری زیستی باعث کاهش استرس اکسیداتیو و متعادلتر شدن محیط شیمیایی اطراف سلولهای عصبی میشود.
نتیجه این هماهنگی بیوشیمیایی، یک اثر تدریجی اما مهم است: کاهش سرعت فرسایش مغز در طول زمان. مطالعات جدید نشان میدهد افرادی که سطح متعادلی از ویتامین D و منیزیم دارند، کمتر در معرض افت شناختی، التهاب مزمن مغزی و آسیب سلولهای عصبی قرار میگیرند. این ترکیب شاید معجزه فوری نباشد، اما میتواند مغز را در برابر پیری زودرس مقاومتر کند و شانس حفظ حافظه و تمرکز را در سالهای آینده افزایش دهد؛ جایی که پیشگیری هوشمندانه بسیار ارزشمندتر از درمان دیرهنگام است.
